“Als ìk nies zit mijn mascara tot mijn kin en mijn vriendinnen hebben knooploze telefoonsnoeren”

Astrid is naast actrice ook homemanager, gezinsapp, tuinman en een wandelende USB-stick.  Toen haar kinderen jonger waren is Astrid columniste geweest voor Wij Jonge Ouders. Zij schreef maandelijks over haar gezinsleven. Met een knipoog naar cabaret. Ook op: Instagram: astrid_cattel en Facebookpagina Astrid
Momenteel werkt Astrid aan een eigen cabaretesk theaterprogramma.


6 december 2019

Als avondmens én omdat ik pakjesavond één van de leukste van het jaar vind had ik mij enorm verheugd. Muziekje, kaarsje, kneuterige schaaltjes, de laatste ronde pepernoten en een speciaal voor de avond gekocht flesje witte wijn. Om na het eten nog úren te hangen bij de openhaard. Het fonduepannetje wat ik onlangs mee mocht nemen van mijn ouderlijk huis lonkte met haar jaren 70 bloemetjes al da-gen. Verheugen maakt gelukkig. Mosselen lust ik niet. In een restaurant smelt ik ter plekke weg van jaloezie omdat ik stellen die samen uit een mosselpannetje prikken meteen leuk vind. Dat pànnetje alleen al! Mensen die mosselen eten kijken ook altijd leuk en het lijkt altijd goed te smaken. Dat dus. Daar kan mijn doordrenkte in de witte Zwitserse massa gedoopte stokbroodje niet tegenop. Of wel? We gaan aan tafel. We genieten! Ik doop wat af. Ik mors wat af. We proosten. Na het eten ruimen we de tafel af en daarna, al gapende, zet ik de waterkoker voor de thee aan. In de woonkamer word ik moeier en moeier. Manlief ook. Lachend kijken we op de verpakking. Wàt zit er in de kaasfondue? Extra vino? Ik strek mijn benen uit op de bank maar mijn ogen houd ik niet open. Het is 21:15 uur. Voor een avondmens is dat tijdstip lunchtijd. Ik weet nog dat ik naar boven liep. Maar ik kan mij niet herinneren dat ik mijn hoofd op mijn kussen heb gelegd. Sinterklaasavond heb ik blijkbaar slapend doorgebracht. In dromenland verdwenen. Vanmorgen werd ik wakker. Ik dacht dat ik even een dutje had gedaan. Het bleek 6 december te zijn en Sint was inmiddels vertrokken. Ik koester met ‘een half vol glas’ de onuitwisbare warmte tijdens het avondeten mèt gouden randje. Fit voor een week en toch heb ik van schrik! vanmiddag meteen een kerstboom gekocht; ik heb aan huiselijke sfeer wel wat in te halen dit weekend;) De tuincentrummeneer bracht net de verse kerstboom. Op tafel staat het restje pepernoten. De open haard gaat aan. Ik open het beloofde ongeschonden flesje wijn. SintKerst vanavond. Santé. Tot snel.


2 december 2019

Dat je bij de kapper zit en de verf tòch nog even wat langer door de punten gaat en het sowieso wat meer tijd neemt dan anders. Ondanks dat ik de parkeermeter toch zelfs ruim had ingezet. Ik begon ‘m wel te knijpen. Een bon, daar zit ik niet op te wachten. Ter plekke wens je dat je een man bent, zònder krullen en dat je al krantlezend 1 millimeter snor komt laten bijsnijden. Ik heb mijn ijdelheid overtroffen want je kunt wel raden? hoe ik nog vòòr het uitspoelen naar de parkeerplek ben gelopen. Wat heeft Bussum een handdoeken.. Niemand heeft het gezien (Dat is dan eigenlijk best vreselijk) Tot leuks!

 

28 november 2019
Dat je om 20:50 uur op de fiets van je dochter richting supermarkt racet om toiletpapier te kopen omdat je bang bent dat we het tot morgenochtend nét niet gaan redden.(niet grappig) En dat ik terwijl ik afreken zie dat ik mijn oudste gympen onder een koket jurkje draag en ik mij ook nog af vraag waarom er zoveel verschillende soorten ‘laags’ zijn. Welke hebben wij eigenlijk altijd? Ik neurie op de terugweg een liedje uit de voorstelling van morgen. Thuisgekomen brandt de open haard. Morgen luid ik met de zaal het weekend in. Ik ga er alvast mee beginnen. Sfeervol weekend! Proost!

 

Kiss & Ride
Ik weet nu hoe relaxed het is om in je pyjama broek over de Gooise Torenlaan te rijden. Vanmorgen. 8.20 uur. Mijn jongste dochter staat naast mijn bed. “Mam, ik moet bijna al in de klas zitten.” Nou word ik elke ochtend weer blij van mijn gebloemde dekbedhoes maar vanmorgen wist ik niet hoe snel ik deze, van de schrik, open kon gooien. Ik schiet in mijn gympen. Geen rust voor veters. Eerst een glas jus.

Diepe zucht. Morgen heb ik een draaidag én een shoot dus dan kan ik niet in deze herhaling. Niet nu over nadenken. Autosleutel. Hondje snelle aai. Te veel schoenen in de gang. Waarom is het gangpad opberggoot voor sporttassen.
Geen keus: straat wordt catwalk; ik heb een te leuke slaapbroek, maar toch. We wonen in een rustige straat. Althans, dat dacht ik. Ik heb nog nooit zoveel moeders zien fietsen door mijn straat. Hebben zij zich ook verslapen? Ik spring uit ongemak in de auto. Slappe lach. We rijden richting school. Vandaag ga ik gebruik maken van de afzet zone voor de schooldeur: Kiss&Ride. Dat is actueel gezegd: Kan-Ik-Slapend-Slagen-Rijdend-In-De-Ellende;) Kus op beide wangen. Ik zwaai haar uit. Wat is ze lief. Mijn krullen dansen in de auto. Ik zwaai nog naar een paar andere moeders. Zij hebben de hakken aan die ik straks ook weer draag. Of niet. Knipperlicht richting Torenlaan. Wat is het hier toch mooi. Ontspan.

Ik steek de sleutel in de voordeur. Met mijn slaaphoofd had ik vanmorgen de koffie al aangezet. Ik ruik de geur van de bonen als ik onder de douche sta. Die rijk gevulde mok heb ik nog tegoed.
Ik doe een technische wekkercheck voor morgen. Ik heb vandaag uitgeslapen. En er stiekem van genoten.

Home Managers
Huisvrouw? Wie heeft dat woord bedacht? Wissen! Het lijkt niet te doen. Ik ben een wandelende Wikipedia, wasserette en lunchroom tegelijk. Want wij vrouwen kunnen gewoon alles;)
Als je huisvrouw bent heeft je gezin all-inclusive. Ik ben homemanager, groente afdeling, kok, feestslinger, kapper, fruitunit, luchtverfrisser, beheerder van de gezinsapp, wekker maar niet wakker, tuinman, postbode, hondenkennel, en 1 wandelende agenda. Mijn hoofd is USB-stick. Deze vicieuze cirkel doen wij ons zelf aan. Ook daar zijn we koplopers in. Luxeprobleem. Maar wie legt er steeds weer spullen op de trap. Tandpasta nooit op laten drogen in de wasbak. En dan heb ik nog geen eten in huis voor vanavond. Hoe doen andere vrouwen dat? Volgens mij hebben zij nooit broodkruimels in de auto. Hun lippenstiftstaafje breekt nooit af. Het snoer van hun telefoon oplader zit nooit in de knoop en hun kinderen zitten met keurig ingevlochten haren in de klas. Als eerste. Dat laatste gaat mij al helemaal nooit lukken.

Koken is niet mijn hobby. Kokkerellen is hot. Het lijkt mij heerlijk als je energie krijgt van je eigen gerecht. Al probeer ik elke maaltijd de borden op te leuken. Scheelt. En dan elke dag bedenken wát je gaat eten. Luxeprobleem. Ik denk wanneer ik om 17:00 uur in de supermarkt loop dat alle andere moeders, of leukste huispapa’s, al voor 3 dagen hebben gekookt. Volle leuke vriezer. Dat zij om 17:15 uur met het hele gezin aan tafel zitten. Gedekt. Handen gewassen. Servetje. En dat de broodtrommels bij andere gezinnen  de hele week gevuld zijn met restjes pasta-pesto. Zelfs ingepakt in folie. Help!

Vandaag heb ik tijd voor het uitlepelen van een kiwi en rust voor het af laten koelen van de thee; zítten want met lopend drinken reken ik af. Zaterdag is een cadeautje want dit is bij ons kookloze frietdag. Zo’n beloningsdag omdat we de hele week groenten hebben gegeten. Door dat voldane gevoel ga je gewoon extra knijpen in die mayofles.

Hebben we genoeg brood in huis? Op de fiets. Ik haal meteen eten voor maandag. Alhoewel je jouw meest gemakkelijkste recepten voor de rest van de week aan mij mag doorgeven. Zitten? al moet ik in de auto om het bij je af te halen.  Dat dan weer wel;)